STN Festival 2016

Taijiquan Festival 2016, een verslag

Door Nol Twigt.
Dit artikel verschijnt binnenkort ook in Taijiquan en Qigong Tijdschrijft (TQT.nu)

Elk jaar in november lukt het weer om ‘tout tai chi’ Nederland (en omstreken) bijeen te brengen op het door de STN georganiseerde festival. Net als in vorige jaren was Sportcentrum Olympos in Utrecht de plaats van handeling.

CNGO winnaar groepsvormenEr was weer voor elk wat wils: van gezondheid in de vorm van qigong tot vechtkunst in de vorm van pushing hands, met daar tussenin vormtraining, in de vorm van sierlijke waaiers tot verstild en beheerst uitgevoerde handvormen. In de pauze was er spektakel met de onvermijdelijke leeuwendans, begeleid door oorverdovende trommels. Volgens sommigen deed dat zwaar inbreuk op de heerlijke rustige sfeer van het festival. Anderen vonden het juist een welkome afwisseling die weer wat leven in de brouwerij bracht.

Iets van verstilling zat wel in de prachtige bewegingen van de nog maar net volwassen geworden Tim Sastrowiardjo. Tim is een top taiji-beoefenaar, die Nederland vertegenwoordigt bij menig groot kampioenschap. We vergapen ons aan zijn lenige lichaam en zijn prachtige hoge sprongen.

Aha, de aikido demonstratie van Wilco Vriesman. Als ik geen taijiquan was gaan doen, dan was het zeker aikido geworden. De grote meester werpt zijn veel jongere belagers van zich af, of op de grond, met een achteloos gebaar. Je ziet nauwelijks dat hij iets doet. Kijk hoe zacht zijn leerlingen vallen en doorrollen op de harde vloer van de sporthal. De meester is het middelpunt van de bewegingen, alsof hij het oog is van een orkaan. Hij doet me een beetje denken aan een leeuwentemmer in een circus.

Maar de jonge aikidoka’s die hem aanvallen zijn gelukkig net iets minder gevaarlijk dan echte leeuwen. De stijlvolle kleding met die extreem wijde zwarte broeken (hakama’s) is een lust voor het oog. Maar zijn al die prachtige grepen en worpen niet een beetje al te erg ingestudeerd? Het komt op mij over alsof de meester laat zien wat hij denkt dat wij willen zien: zijn superioriteit. Zo willen we zelf toch ook het liefst zijn? En is dat dan de reden waarom wij aikido zouden moeten gaan doen? Precies op die manier kijken bange kinderen naar een leeuwentemmer.

Geef mij dan maar liever het echte leven. Pushing hands bijvoorbeeld. Achter het subtiele spel van de ander uit balans brengen zonder zelf uit balans te raken zit precies hetzelfde ideaal van de situatie beheersen. Maar hier is niets in scene gezet. Het gaat om echt contact maken. Het gaat om de correcte directe reactie als iets of iemand je uit balans probeert te brengen

Theo Ypma poseert met Lulu Wang voor de nieuwe STN bannerDirect na de demonstraties in de grote sporthal is het tijd voor de parel en publiekstrekker van het festival. Dat is dit jaar de Chinees-Nederlandse schrijfster Lulu Wang. Ze geeft een lezing over de diepgang en de wijsheid van het leven. Daarin vertelt ze onnavolgbaar prachtige verhalen, onder andere over hoe ze begon met mediteren.

Je zou verwachten dat het een bewuste keuze was van deze wijze vrouw. En dat er een guru van hoog aanzien aan te pas was gekomen om haar in  de onmetelijke spirituele dieptes te begeleiden. Niets van dat alles. Lulu had zich net ontworsteld aan een opvoeding die zich gedeeltelijk afspeelde in het heropvoedingskamp waar haar moeder terecht was gekomen. Ze ging studeren in de grote stad en werd prompt hevig verliefd op een jongeman.  (Zijn naam was ze inmiddels al weer vergeten.) Die man ziet haar niet zitten en niet staan. De kwelling van de onbeantwoorde verliefdheid houdt haar vele nachten uit haar slaap. Dan komt een vriend met de oplossing die hij zojuist zelf van iemand kreeg aangereikt: mediteren. Hij leert het haar, en het werkt. Dik dertig jaar later mediteert Lulu nog steeds twee uur per dag, ook al is dat al lang niet meer nodig om in slaap te vallen.

Met een reeks van zulke anekdotes neemt Lulu ons mee naar het China waar taijiquan vandaan komt, maar ook naar het grote niets, het stiltepunt in onszelf dat je met mediteren kunt bereiken. Soms lijkt wat ze zegt helemaal nergens over te gaan, maar juist dan is het op de een of andere manier persoonlijk, geestig en betekenisvol. Het doet me denken aan Thich Nath Hanh of de Dalai Lama, bij wie ik ook altijd zoiets heb van: wat zegt die man nou eigenlijk? Maar achteraf merk je dan dat het al is gebeurd, zonder dat je er erg in had. Niet je moeizaam meedenkende verstand, maar een natuurlijke diepere laag van je geest wordt geraakt.

Mag ik Thich Nath Hanh of de Dalai Lama tippen als gastspreker voor het Festival van 2017? Of zou er een andere Mindfulness Guru beschikbaar zijn? Wie weet wordt taijiquan wel de volgende trend in de alternatieve wereld, na mindfulness. Het zou zo maar kunnen, maar ik hoop het niet. Het is beter als taijiquan een zacht gloeiend vuurtje blijft, waaraan mensen overal ter wereld zich nog vele jaren kunnen warmen.

Panorama van de sporthal waar het festival zich afspeelde

Terug in de grote zaal gaat het festival onverdroten voort. Een vriendin die toeschouwt bij de pushing hands competitie stelt vast dat de uitslag hiervan wel erg voorspelbaar is. “De zwaarste wint altijd.” zegt ze. Zelf is ze niet zwaar. Ik schat haar in op nog geen 60 kilo. Uit haar conclusie lees ik af dat ze denkt dat ze zelf kansloos zou zijn. Vermoedelijk weerhoudt dat haar er van om volgend jaar ook eens mee te doen.
Zonde!

Even naar de uitslagen kijken of het waar is dat de zwaarste altijd wint.

  • Dames tot 70 kg fixed step gewonnen door Naomi Naumann, 55 kg, de lichtste in die groep.
  • Dames boven 70 kg gewonnen door Mirke de Kruijf, inderdaad de zwaarste.
  • Heren tot 74 kg gewonnen door Arnout Ruitenberg. Die schelen onderling maar drie kilo, dus dat zet geen zoden aan de dijk.
  • Heren 75-84 kg gewonnen door Dennis Nosnitsin. Ook die is met 75 kg de lichtste in zijn groep.
  • Heren 85-94 kg gewonnen door Tom Vrieling, de zwaarste. Maar ik weet dat die zo sterk is dat hij bij de echte zwaargewichten vermoedelijk ook wel gewonnen had.
  • In de zwaarste groep wint de 143 kg wegende Herbert Arndt. Ik heb hem niet bezig gezien, maar met dat gewicht moet hij eruit zien als een echte soemo worstelaar.

Kortom, we kunnen niet zeggen dat de zwaarste altijd wint. Opvallend veel Duitsers en relatief weinig Nederlanders in de pushing hands competitie.

Ik heb verhalen gehoord dat in China jonge kinderen soms volwassen mannen ondersteboven pushen, ook als die twee keer zo zwaar zijn. Ook heb ik gehoord dat in sommige westerse landen de pushing hands competitie echt bikkelhard is, met name in Duitsland. Die competities worden meestal gewonnen door MMA (Mixed Martial Arts) vechters, dus niet door taijiquan beoefenaars. Betekent dat dat het taijiquan niveau in West Europa nog steeds onder de maat is? Of betekent het dat de betere taijiquan beoefenaars niet meer de behoefte voelen om aan competities deel te nemen?

De telkens terugkerende vraag doemt op: hoe kunnen we de pushing hands competities zacht en langzaam houden? En daarmee ook laagdrempelig voor beginnende pushing hands beoefenaars. Tussen de wedstrijden door praat ik daarover met Tom Vrieling. Ik probeer hem uit te dagen om minder zijn best te doen om te winnen. Dat lukt maar ten dele.

Ook de scheidsrechters doen hun best. Ze breken de strijd af als ze vinden dat de deelnemers teveel spierkracht of teveel snelheid in de strijd gooien. Tom neemt inderdaad wat meer de tijd om punten te scoren en geeft zijn tegenstanders zo wat meer kans. Maar hij wint nog steeds. Hij is best bereid om mee te werken aan het verzachten van de pushing hands competitie. We spreken af om daar een andere keer verder over door te praten.

De mensen die ik spreek over de workshops die ze hebben bezocht zijn zonder uitzondering enorm enthousiast. En dat geldt natuurlijk ook voor de mensen die een stoelmassage hebben ontvangen van de onvermoeibare masseurs die zich de hele dag uitsloven om hun klanten zo ontspannen mogelijk te maken.

Te oordelen naar de blije gezichten aan het eind van de dag kunnen we spreken van een zeer geslaagd Taijiquan Festival 2016.

,

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Pin It on Pinterest

Share This